داستان سرداب

راستی امام مهدی(ع) در کجا و چگونه غایب شد؟ آیا در سرداب منزل پدرش غایب شد و هنوز نیز در آنجا است؟
یکی از تهمت هایی که سنی ها و به دنبال آنها اروپائیان به شیعه  زده‏اند این است که می‏گویند: شیعه معتقد است که مأموران خلیفه عباسی به منزل حضرت در «سامرا» هجوم آوردند، تا او را دستگیر کنند و آن حضرت که در آن هنگام در سرداب بود، از دیده‏‌ها پنهان شد و تا کنون در آنجا بدون آب و غذا زندگی می‏کند و روزی از آنجا ظهور خواهد کرد. این داستان چنان شهرت یافته است که وی را «صاحب سرداب» لقب داده‏اند. آنها ادعا می کنند که شیعیان در سرداب، دنبال امام خود هستند و منتظر ظهور ایشان از آنجا می باشند.
در صورتی که در کتاب های شیعه ، هیچ نامی از «سرداب» نیست و نویسندگان اهل سنت در نوشته‏‌های خود بر این نظر اسرار دارند و در این زمینه به خود زحمت مراجعه به منابع شیعه را نداده‏اند. و متأسفانه این ادعا دستاویزی برای حمله بعضی از آنها به «تشیع» شده است.
۱
بر اساس تاریخ و روایات شیعه، امام مهدی(ع) از هنگام ولادت در اختفا به سر می‏برد و بنا به مصالحی تولد و زندگی او آشکار نبود و بعد از شهادت پدر گرامی‌شان، غیبت صغرای آن حضرت، آغاز شد. امام مهدی(ع) بعد از نماز گزاردن بر پیکر پاک پدر و تدفین آن حضرت، وارد منزل شد و دیگر کسی آن حضرت را در اجتماع و در میان مردم ندید.
۲

بر اساس روایات شیعی آن حضرت در میان مردم زندگی می‏کند و در موسم حج حاضر می‏شود، مردم ایشان را می بینند ولی نمی‏شناسند.۳
خانه‏ای که از آن سخن گفته می‏شود، دو قسمت داشت؛ یک سمت برای ساکنین خانه و قسمت دیگر برای مهمان ها، یک سرداب هم زیر اتاق‌ها قرار داشت. که در روز‌های گرم طبق روال آن زمان، اهل خانه در آن سرداب زندگی می‏کردند.
شیعه این خانه و این سرداب را محترم می‏دارد؛ زیرا امامانشان در این خانه زندگی می‏کردند، و در همین خانه، امام ‌هادی(ع)، امام عسکری(ع) و نیز امام مهدی(ع) خداوند سبحان را عبادت می‏کردند. این یک امر معقول و طبیعی است که به جهت علاقه‏مندی به پیشوا و رهبر دینی، آنچه متعلق به او است محترم داشته شود، در میان تمامی ادیان و مذاهب چنین است و شیعه از این عشق و احترام به مکان‌های مقدس و مشاهد مشرفه دفاع می‏کند ؛ امّا این احترام، غیر از آن تهمت‌های مخالفان، به شیعه است.
حقیقت این است که داستان غیبت حضرت مهدی(ع) در سرداب «سامرا» و زندگی کردن آن حضرت در این مکان، دروغ و بهتانی بیش نیست و هیچ یک از بزرگان شیعه، چنین باوری نداشته و ندارند.۴

دو گزارش تاریخی درباره سرداب
در آغاز خلافت «معتضد» عباسی، در سال (۲۷۹ق.) دو بار خانه امام عسکری(ع) از سوی حکومت تفتیش شد.
یک‏بار «معتضد» سه نفر را به صورت مخفیانه به خانه حضرت فرستاد و فرمان داد: هر کسی را که در آن خانه یافتید، بکشید و سرش را برای من بیاورید، این سه نفر وارد خانه شدند و یک اتاق مخفی یافتند که پرده‏ای زیبا داشت. هنگامی که پرده را بالا زدند، گویا دریایی پر از آب دیدند که در انتهای آن مردی با بهترین هیئت، روی حصیری بر آب ایستاده و مشغول نماز است. دو نفر وارد آب شدند، و آنگاه که نزدیک بود غرق شوند با اضطراب از آن خارج شدند. ساعتی بیهوش ماندند؛ سرانجام سرپرست آنان از فرد نمازگزار عذرخواهی کرد، ولی آن فرد نمازگزار بدون التفات به آنان نمازش را ادامه داد. این سه نفر پیش خلیفه رفتند و آنچه را که دیده بودند برای او بیان داشتند. خلیفه گفت: این سخن را به هیچ‏کس نگویید.
بار دیگر در پی این حادثه «معتضد» حمله دیگری را ترتیب داد و گروه بیشتری را به خانه امام عسکری(ع) فرستاد، این گروه وقتی وارد خانه شدند، از درون سرداب صدای قرائت قرآن شنیدند، پس بر در سرداب ایستادند و مراقب بودند تا کسی از آنجا خارج نشود. فردی که درون سرداب بود (گویا امام مهدی(ع)) از غفلت آنان استفاده کرد و از سرداب خارج شد. وقتی رئیس آنان آمد، گفت: داخل سرداب شوید و فردی را که قرآن می‏خواند دستگیر کنید، گفتند: مگر او را ندیدی که خارج شد؟ گفت: پس چرا او را دستگیر نکردید؟ گفتند: گمان کردیم تو او را دیده‏ای. بنابراین، اقدامی نکردیم.
۵
تنها موردی که نام سرداب در ارتباط با حضرت مهدی(ع) در روایات شیعی وجود دارد این دو مورد است و مربوط به ۱۹ سال پس از شروع غیبت صغرا است؛ آن هم با این مضمون که آن حضرت از سرداب خارج شد. این داستان کجا و داستان ساختگی شروع غیبت از سرداب و بقای حضرت در آن سرداب و اجتماع شیعه در آن مکان در هر صبح و شام و انتظار خروج حضرت کجا ؟!.

______________________________________________________________________________

۱. سیره الأئمه الأثنی‌عشر، معروف الحسنی، ج ۲، ص ۵۳۴.
۲. الارشاد، صدوق، ج ۲، ص ۴۷۵.
۳. همان، ص ۳۷۹.
۴. الغیبه، شیخ طوسی.
۵. همان، ص ۱۷۶.
 

نویسنده: حسن عاشوری

/ 0 نظر / 4 بازدید